ok

Piłka Nożna Liga Polska

Ruch Chorzów

Historia Ruchu Chorzów

Firma Ruch Chorzów Spółka Akcyjna została założona w 2004 r. Statut Spółki został podpisany 23 listopada 2004 r. Emitent, na podstawie umowy z dnia 21 stycznia 2005 r., przejął od Stowarzyszenia Klub Sportowy ,,RUCH” Chorzów:
prawa do znaku towarowego objętego świadectwem ochronnym numer 144202, wydanym dnia 23 września 2003 r., wraz z prawem do korzystania z symboli Klubu Sportowego ,,RUCH” Chorzów z siedzibą w Chorzowie;
sekcję piłki nożnej wraz z prawem wstąpienia w jego miejsce do rozgrywek piłkarskich.
Ruch Chorzów należy do najstarszych i najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich w Polsce. Ma w swym dorobku przede wszystkim 14. tytułów mistrza kraju oraz 3-krotne zdobycie Pucharu Polski.
Klub założony został 20 kwietniu 1920 r. na terenie gminy o nazwie Bismarckhütte, której nazwa od 1923 r. została zmieniona na Hajduki Wielkie, a w kwietniu 1939 r. włączona do obszaru administracyjnego Chorzowa. Stąd też przez cały praktycznie okres międzywojenny oficjalna nazwa klubu, którego sukcesorem i następca prawnym jest Emitent brzmiała: ,,Ruch” Hajduki Wielkie. Geneza nazwy ,,Ruch” bezpośrednio wiąże się z osobą Edwarda Supernoka, odwołująca się do tradycji i dążeń śląskich ruchów niepodległościowych. Z kolei niebieskie barwy klubu nawiązują do regionalnych barw Górnego Śląska. Pierwszy mecz piłkarski piłkarze Ruchu rozegrali w maju 1920, pokonując 3:1 zespół Orła Józefowiec. Data odbycia się tego spotkania związana była z obchodami Konstytucji 3 Maja.
Po okresie krystalizowania się struktur organizacyjnych i występach w lokalnych rozgrywkach na obszarze Górnego Śląska, w 1927 r. Ruch Hajduki Wielkie znalazł się w gronie trzynastu historycznych założycieli Ligi Polskiej. Oprócz niego były to jeszcze: Legia Warszawa, Polonia Warszawa, Warszawianka Warszawa, Czarni Lwów, Hasmonea Lwów, Pogoń Lwów, Wisła Kraków, Turyści Łódź, ŁKS Łódź, TKS Toruń, Warta Poznań oraz 1. FC Katowice (jako klub mniejszości niemieckiej). Czternaste miejsce w nowopowstałej lidze zatrzymano dla Cracovii Kraków, lecz wówczas jeszcze nie podpisała się ona pod pomysłem powołania Ligi, a jej miejsce w zainaugurowanych rozgrywkach zajęła Jutrzenka Kraków (klub mniejszości żydowskiej). Ruch Hajduki Wielkie ukończył swój pierwszy sezon w nowopowstałej ogólnokrajowej klasie rozgrywkowej na 12 miejscu. Pierwszy sukces, którym było mistrzostwo kraju popularni ,,Niebiescy” odnieśli w 1933 r. Rozpoczynając tym samym okres tzw. ,,złotej ery”, gdyż tytuły mistrza Polski zdołali w tej dekadzie powtórzyć jeszcze czterokrotnie, tj. w latach: 1934, 1935, 1936, 1938. Poza tym w 1937 r. wywalczyli trzecie miejsce. W lata trzydziestych zawodnicy Ruchu kilkakrotnie zdobywali tytuły najlepszych strzelców I Ligi. W 1936 r. tytuł króla strzelców podzielili między siebie dwaj gracze ,,Niebieskich”, tj.: Ernest Wilimowski i Teodor Peterek (po 18 bramek). Każdy z nich zdobywał ten tytuł także samodzielnie, w przypadku E. Wilimowskiego było to w latach w latach 1934 (33 gole) i 1939 (26 bramek, w niedokończonej lidze), a samodzielny sukces T. Peterka przypadł na rok 1938 (21 goli). W 1939 r. rozgrywki ligowe z powodu wybuchu wojny nie zostały dokończone. Warto jednak nadmienić, że w tabeli prowadził wówczas Ruch, przed Wisłą Kraków oraz Pogonią Lwów. Na początku wojny, w 1939 r. niemieckie władze okupacyjne zlikwidowały Ruch i powołały na jego miejsce Bismarckhütter Ballspiel Club.

W 1945 r., jeszcze w czasie trwania działań wojennych wznowiono działalność Klubu, który w 1948 r. przystąpił do reaktywowanych rozgrywek na szczeblu pierwszoligowym. Pierwsze powojenne mistrzostwo kraju Ruch wywalczył w 1951 r., które w tej dekadzie zdołał powtórzyć jeszcze dwukrotnie w latach 1952, 1953. W latach 1950 i 1956 był również wicemistrzem Polski, a w latach 1954 i 1955 zajął w lidze 3 miejsce. W 1951 r. zdobył pierwszy w historii Klubu Puchar Polski (wygrana w finale z Wisłą Kraków 2:0). Sukces ten oznaczał wtedy pierwszą w historii Klubu tzw. ,,podwójna koronę” (mistrzostwo i puchar kraju). Lata pięćdziesiąte, a zwłaszcza ich pierwsza połowa to czas nasilającego się terroru stalinowskiego. Jego ofiarą padła również nazwa Klubu, który w okresie 1949 – 1956 funkcjonował pod nazwą ,,Unii”, potem ,,Unia – Ruch” w ramach zrzeszenia sportowo – zakładowego. Dopiero tzw. październikowa odwilż umożliwiła odrzucenia w nazwie członu zrzeszeniowego i powrót do historycznej nazwy ,,Ruch”. Wśród indywidualnych sukcesów tego dziesięciolecia wymienić należy dwukrotny tytuł króla ligowych strzelców dla Gerarda Cieślika w 1952 (11 goli) i 1953 r. (24 gole).
Lata sześćdziesiąte to okres w którym Ruch dwukrotnie był mistrzem Polski (1960, 1968), raz wicemistrzem (1963) i raz zakończył rozgrywki na trzecim miejscu (1967). Ponadto dwukrotnie wystąpił w finale Pucharu Polski (ulegając w 1963 r. Zagłębiu Sosnowiec 0:2, a w 1968 r. Górnikowi Zabrze 0:3).
Lata siedemdziesiąte zapisały się w dziejach Klubu trzykrotnym tytułem mistrza Polski (1974, 1975, 1979) i dwukrotnym wicemistrzostwem kraju (1970, 1973). Dopełnieniem tych sukcesów było zdobycie Pucharu Polski w 1974 (w finale 2:0 z Gwardią Warszawa), które oznaczało wywalczenie po raz drugi w dziejach Klubu ,,podwójnej korony”.
W latach osiemdziesiątych najbardziej udana dla Ruchu była końcówka tej dekady, gdyż
w 1989 r. ,,Niebiescy” po raz 14.w swych dziejach, i dotychczas ostatni, zostali mistrzem kraju. Tytuł ten wywalczono zaraz po awansie do ekstraklasy, ponieważ w 1987 r. Ruch po raz pierwszy w swej historii spadł z I ligi. Wśród znaczących osiągnięć tego dziesięciolecia odnotować należy 3 miejsce w lidze w 1983 r. oraz występ finale Superpucharu Polski (przegrana z Legią Warszawa 0:3). Indywidualny sukces tej dekady, to także korona ligowych strzelców dla Krzysztofa Warzychy w 1989 r. (24 gole).
Lata dziewięćdziesiąte wraz z nastaniem okresu przebudowy społeczno – gospodarczej kraju oznaczały poważne problemy ekonomiczne śląskich klubów, w tym i Ruchu Chorzów, który w 1995 r. ponownie spadł do II ligi. Również i tym razem ,,Niebiescy” zdołali po roku awansować do ekstraklasy. W 1996 r. Ruch zdobył swój trzeci Puchar Polski (pokonując w finale GKS Bełchatów 1:0), co oznaczało też udział w finałowym meczu o Superpuchar Polski, w którym uległ Widzewowi Łódź (0:0, rzuty karne 4:5). W 1993 r. drużyna rezerw, czyli Ruch II Chorzów, doszła aż do finału Pucharu Polski (przegrywając z GKS Katowice 1:1, w rzutach karnych 4:5). Napastnik Ruchu Mariusz Śrutwa został w 1998 r. królem strzelców (wraz z dwoma jeszcze innymi zawodnikami, strzelił 14 bramek).
Nowe stulecie przyniosło w 2003 r. kolejny spadek do II ligi, i zarazem dłuższy pobyt poza ekstraklasą, do której Ruch powrócił w 2007 r. Awans do I ligi poprzedziły przekształcenia organizacyjne i kapitałowe. Jesienią 2004 r. została założony podmiot o nazwie Ruch Chorzów Sportowa Spółka Akcyjna, który w lutym 2008 r. zmienił nazwę firmy na Ruch Chorzów Spółka Akcyjna. W międzyczasie w styczniu 2005 r. Ruch Chorzów S.S.A. przejął od Stowarzyszenia Klub Sportowy ,,RUCH” Chorzów sekcję piłki nożnej wraz z prawem do rozgrywek piłkarskich oraz prawami do znaku towarowego i do korzystania z symboli KS ,,RUCH” Chorzów”. Głównym, a zarazem większościowym akcjonariuszem Ruch Chorzów S.A. został Pan Mariusz Klimek. W grudniu 2009 r. akcje Ruchu Chorzów S.A. zostały wprowadzone do obrotu na rynku New Connect. Będąc pierwszym i dotychczas jedynym futbolowym przedsiębiorstwem z krajów Europy Środkowo – Wschodniej, którego akcje notowane są na publicznym rynku papierów wartościowych. W ubiegłym roku ,,Niebiescy” dotarli do finału Pucharu Polski, w którym przegrali z Lechem Poznań (0:1).
Ruch Chorzów posiada również spore, zwłaszcza jak na wymiar krajowy, tradycje występów
w europejskich pucharach. Uwzględniając mecze w Pucharze Mistrzów, Pucharze UEFA, Pucharze Zdobywców Pucharów, wziął udział w 10 edycjach tych rozgrywek i rozegrał 40 spotkań. Do największych osiągnięć na tym polu zaliczyć należy dojście do ćwierćfinału Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych (PEMK), którego kontynuatorem od 1993 r. jest Liga Mistrzów. W edycji rozgrywek PEMK 1974/75 ,,Niebiescy” ulegli dopiero znakomitemu wówczas zespołowi AS St. Etienne (3:2 i 0:2), eliminując po drodze m.in.:
w 1/16 rozgrywek Hvidovre IF Kopenhaga (0:0 i 2:1), w 1/8 Fenerbahce Stambuł (1:2, i 2:0). Wystąpili także w ćwierćfinale Pucharu UEFA, w sezonie 1973/74, w 1/32 wyeliminowali WSV Wuppertal (4:1 i 4:5), w 1/16 pokonali Carl Zeiss Jena (3:0 i 0:1), w 1/8 okazali się lepsi od Honvedu Budapeszt (0:2 i 5:0), nie sprostali dopiero sławnemu Feyenoordowi Rotterdam (1:1, 1:3, po dogrywce). Ostatnim znaczącym osiągnięciem Klubu w rozgrywkach europejskich, choć o znacznie mniejszej randze, był w 1998 r. finał (nieistniejącego już) Pucharu Intertoto, w którym ,,Niebiescy” ulegli drużynie FC Bologna (0:3).
Piłkarze Ruchu zapisali także piękną kartę w reprezentacji Polski. Zawodnicy ,,Niebieskich” reprezentowali Polskę podczas jej pierwszego występu na mistrzostwach świata we Francji, w 1938 r. W kadrze, która udała się na te mistrzostwa znajdowali się: Walter Brom (bramkarz), Edmund Giemsa (obrońca), oraz Ernest Wilimowski i Gerard Wodarz (napastnicy). W historycznym meczu z Brazylią (przegranym 5:6, po dogrywce), na boisku w Strasbourgu wystąpili obaj atakujący Ruchu, z których Ernest ,,Enzi” Wilimowski strzelił
4 gole.
Z kolei w reprezentacji na pamiętne dla Polski mistrzostwa świata w RFN w 1974 r., na których ,,Biało – Czerwoni” zajęli III miejsce, podstawowym zawodnikiem reprezentacji był pomocnik Zygmunt Maszczyk, będący jedną z największych legend w dziejach Ruchu Chorzów.