Angielska Premiere League 2011/2012

Sunderland AFC

Historia Sunderland AFC

Urodzony w Glasgow James Allan, który był nauczycielem, założył 17 października 1879 roku Sunderland and District Teachers Association Football Club, który rok później przemianowano na Sunderland Teachers Association Football Club. Aby zwiększyć ilość graczy, rozszerzyć członkostwo poza grono nauczycielskie i rozwiązać finansowe kłopoty, klub zmienił nazwę z Sunderland Teachers A.F.C. na Sunderland A.F.C. Przez zmianę nazwy rozpoczęła się niezdrowa rywalizacja między drużyną założoną przez Allana, a drużyną Sunderland Albion F.C., która posiadała identyczne inicjały. Walka między klubami trwała do końca XIX wieku.
Sunderland dołączył do The Football League w sezonie 1890-91, zastępując Stoke City. Pod koniec dziewiętnastego stulecia drużyna znana była jako "klub talentów". Nazwana została tak przez Williama McGregora, założyciela ligi. Miało to swoje podstawy, gdyż klub w latach 1892-1902 zdobył tytuł mistrza trzykrotnie, kończąc rozgrywki na drugim miejscu także trzykrotnie.
W roku 1913 Sunderland ponownie zakończył sezon na pierwszym miejscu w lidze. Black Cats mieli wówczas szansę na zdobycie popularnego "dubletu", gdyż dotarli do finału Pucharu Anglii. Tam jednak ulegli drużynie Aston Villi, przegrywając 0-1. Szóste i ostatnie do dnia dzisiejszego mistrzostwo klub wywalczył w sezonie 1935-36. W kolejnym sezonie Sunderland zdobył FA Cup, pokonując w finale drużynę Preston North End 3-1.
W roku 1957 Sunderland został zamieszany w aferę finansową, której skutkiem było zawieszenie trzech przewodniczących klubu i dyrektora. Dodatkowo klub musiał zapłacić karę w wysokości 5 tysięcy funtów. Rok później klub został relegowany z pierwszej ligi, pierwszy raz w jego 68-letniej wówczas historii.
Sunderland swoje ostatnie trofeum wygrał w roku 1973, pokonując w finale FA Cup drużynę Leeds United. Drugoligowy wówczas Sunderland wygrał to spotkanie dzięki niesamowitym umiejętnościom bramkarskim Jimma Montgomery'ego, który dwukrotnie obronił strzał Petera Lorimera. Obrona ta nazywana jest przez wielu najlepszą paradą bramkarską na Wembley, a jeszcze przed innych najlepszą obroną wszechczasów. W roku 1985 Sunderland dostał się do jedynego jak na razie w historii finału Pucharu Ligi, gdzie uległ drużynie Norwich City 0-1.
Dwa lata później miał miejsce jeden z najsłabszych okresów w historii klubu, który został zdegradowany do trzeciej ligi, po raz pierwszy i jedyny. Dzięki nowemu prezesowi Bobowi Murray'owi i trenerowi, którym był wówczas Denis Smith, drużynie udało się awansować z pierwszego miejsca, spędzając w trzeciej lidze tylko jeden sezon. W roku 1990 Sunderland wrócił na najwyższy szczebel ligowych rozgrywek mimo tego, iż w finałowym spotkaniu play-offów przegrali z drużyną Swindon Town. Drużyna Swindon została później zdegradowana za nieregularności finansowe, a Sunderland zajął jej miejsce.
Ostatni występ Sunderlandu w finale ważnych rozgrywek miał miejsce w 1992 roku, kiedy to "Czarne Koty", grające wówczas na drugim szczeblu rozgrywek ligowych, spotkały się w finale FA Cup z Liverpoolem. Mecz zakończył się zwycięstwem "The Reds" 2-0.
Wczesne lata 90-te były niespokojnym okresem dla klubu. W 1995 roku Sunderland zmierzył się z perspektywą powrotu do trzeciej ligi. Sprowadzono wówczas Petera Reida na stanowisko menedżera. Reid wniósł stabilizację w szeregi klubu, dzięki czemu mógł piastować swoje stanowisko przez 7 lat.
W roku 1997 Sunderland przeniósł się ze stadionu Roker Park, na którym występował przez 99 lat, na nowoczesny obiekt Stadium of Light, który mógł pomieścić 42 tysiące widzów. Był to wówczas największy stadion w Anglii, który zbudowano po II Wojnie Światowej. Ilość kibiców na meczach dramatycznie wzrosła, przez co konieczne było powiększenie widowni do 49 tysięcy miejsc. W roku 1999 Sunderland powrócił do Premier League, awansując z pierwszego miejsca z 105 punktami na koncie. Przez dwa kolejne sezony Sunderland kończył sezon na 7. miejscu w tabeli. Trzeci sezon w Premiership "Czarne Koty" zakończyły dopiero na 17. miejscu, a czwarty na ostatnim, 20. miejscu, z rekordowo małą ilością punktów na koncie, 19.
Były selekcjoner reprezentacji Irlandii Mick McCarthy objął posadę trenera Sunderlandu w roku 2005. Klub ponownie awansował do rozgrywek Premier League, ale tym razem jego pobyt w lidze był bardzo krótki. Sunderland ponownie pobił rekord, dotyczący najmniejszej ilości zgromadzonych punktów, zdobywając ich tym razem 15. McCarthy opuścił klub w środku sezonu, a w jego miejsce pojawił się były gracz Sunderlandu, Kevil Ball. Niechlubny rekord 15 punktów został poprawiony przez drużynę Derby County, która w sezonie 2007-08 zdobyła ich zaledwie 11.
Po relegacji klub został przejęty przez irlandzkie konsorcjum Drumaville, kierowane przez byłego gracza Nialla Quinna, który zajął miejsce prezesa klubu, zastępując w lipcu 2006 roku Boba Murraya. Jako nowego trenera drużyny konsorcjum wybrało byłego gracza Manchesteru United, Roya Keane'a. Pod wodzą Keane'a klub wyszedł na prostą i zaczął piąć się na szczyt ligowej tabeli. Dzięki zwycięstwu nad Luton Town 6 maja 2007 roku, klub zapewnił sobie awans do Premier League.
Forma klubu w sezonie 2007-08 była lepsza od tej, kiedy Sunderland ostatni raz znajdował się w Premier League. Na półmetku rozgrywek klub zajmował dopiero 18. pozycję w tabeli, ale transfery i dobra gra w drugiej połowie sezonu pozwoliła "Czarnym Kotom" na ukończeniu sezonu 2007-08 na 15. miejscu z 39 punktami na koncie.